آسمان دلم ابری است ...

دلی به وسعت آسمان دارم ...

اما آسمان دلم ابری است ...

افسوس نگاهم بسیار سرد و بی روح است  ...
 
انگار این پرواز را مقصدی نیست ...

بال هایم شکسته اند ...

شاید امید پرواز را هیچگاه نیابم ...

آهسته و آرام کنار کوچه غربت راه

میروم ...

شاید فرصتی دگربار برای زیستن

برای بودن و شدن بیابم ...

شاید ...!


آسمان دلم ابری است ...

/ 3 نظر / 12 بازدید
سحر

برایم نوشته بود: گاهی اوقات دست هایم به آرزوهایم نمی رسند شاید چون آرزوهایم بلندند... ولی درخت سرسبز و شاداب صبرم می گوید: امیدی هست چون خدایی هست... آری و چه زیبا نوشته بود! همواره با خود تکرار می کنم: امیدی هست؛ چون خدایی هست...